Drie succesvolle ondernemers die gelukkig faalden in hun studie
The following article featured in the FD persoonlijk saturday addition to the newspaper. [ Dutch Only ]
Mathys van Abbe (38), internet entrepreneur
Drie succesvolle ondernemers die gelukkig faalden in hun studie
‘Techniek is mooi, maar het gaat uiteindelijk om wat mensen ermee doen.’
Drie generaties succesvolle ondernemers die in hun studie zijn gestrand. Media-ondernemer Ruud Hendriks liep vast op de School voor Journalistiek, reisondernemer Joost Romeijn liet zich afleiden bij zijn studie Bedrijfseconomie en internetondernemer Mathys van Abbe voelde zich niet op zijn plaats bij Sterrenkunde. Ze hingen hun studie aan de wilgen en zijn gaan ondernemen. En met succes! Waarom zijn ze die studies gaan doen? Waarom zijn ze ermee opgehouden? Hebben ze er weleens spijt van? En heeft de studie ze ook wat gebracht? Hieronder het verhaal van
Mathys van Abbe. Koos de Wilt voor FD Persoonlijk
Niet afgemaakt: Sterrenkunde
Want: merkte dat zijn sociale gaven groter waren dan zijn wetenschappelijke belangstelling
Is nu: internet entrepreneur en de eigenaar van verschillende web- en IT bedrijven, waaronder Mobypicture, Mobynow, Toading en Startpix.
Quote kent hem nog niet… nog niet
Opvallend: In 2010 was hij Online Media Man of the Year en hij won in 2009 een prestigieuze Red Herring award. Mobypicture was runner-up van Vodafone Mobile.
____________________
ALS JE OMHOOG KIJKT NAAR DE STERREN, word je geconfronteerd met oneindig veel vragen. Als kind las ik dan ook al snel populaire wetenschappelijke literatuur en was erg geïntrigeerd door wetenschappers als Stephen Hawking, bijzondere mensen die op zoek waren in het geheim achter het leven. Omdat ik mij op de middelbare school enorm verveelde, bedacht ik mij dat ik voor Sterrenkunde wel de nodig moeite moest doen. En dat was ook zo. In 1994 begon ik aan de studie met 26 studenten in Leiden. Er zat één meisje bij, de gemiddelde leeftijd was er 17,6 en ik was met één andere de enige die niet nog bij zijn ouders woonde. Een bijzondere wereld. Niets was verplicht aan het curriculum. Behalve elke week op donderdag met een groepje lunchen en één keer in de maand iets ‘leuks’ gaan doen met je klasgenoten, zoals naar de film gaan. Je moest het helemaal zelf doen. Veel mensen denken dat Sterrenkunde gaat over naar de sterren turen, maar het gaat veel meer om de zoektocht naar veel diepere vragen. Het zonlicht wat je nu op je huid voelt branden, is acht minuten geleden door de zon verstuurd en dus eigenlijk al geschiedenis. Fascinerend toch?
‘Ik bleek wat meer geïnteresseerd in oplossen van problemen die wat dichterbij staan en was ook op zoek naar sneller succes’
IK WEET NOG DAT IK BIJ MIJN EERSTE COLLEGE WISKUNDE I anderhalf uur lang naar de rug van mijn professor heb zitten turen die het schoolbord van linksboven tot rechtsonder vol kalkte met formules, die vervolgens allemaal weer wegveegde en helemaal opnieuw begon links bovenin. En het volgende college begon zo weer opnieuw. Toen zag ik in hoe de wereld er voor mij uit zag, dat ik dicht bij de inhoud zit, maar dat ergens anders de echte wereld was van gewone mensen met concrete vragen. Die werelden kwamen niet met elkaar in contact en daar zag ik mijn rol. Sterrenkunde ging over Wiskunde, Natuurkunde en Informatica, veel droger kun je het niet voorstellen. Er kwam geen mens bij kijken. Veel whizzkids kunnen briljant problemen oplossen, maar hebben geen idee wat de echte problemen zijn van mensen. Ik bleek wat meer geïnteresseerd in oplossen van problemen die wat dichterbij staan en was ook op zoek naar sneller succes. Dat bleek wel tijdens mij studententijd. Ik was lid van het corps en in mijn jaarclub was ik de enige die niet Rechten studeerde en ik was dan ook degene die steeds maar weer voor computerproblemen werd gebeld. Dat was heel goed voor mijn drankkast en dat ging zo goed dat ik een handeltje ben begonnen met computers en computercursussen. Later volgde bedrijfjes als eigen auto thuisbreng service voordat ScooterBob er was tot aan horeca mp3 spelers. Op gegeven moment was ik daar zo druk mee, dan ik na vier jaar ben gestopt met mijn studie toen ik voor een klant naar Silicon Valley mocht gaan om daar een soort lijm te zijn tussen het management en de nerds. Sindsdien heb ik als ondernemer zo’n twintig ideeën getest en uitgeprobeerd. Een paar werden serieuze bedrijven. Ik heb er nooit spijt gehad dat ik mijn studie niet heb afgemaakt. Ik vind het educatiesysteem ook enorm verouderd en niet voldoen aan wat de wereld nodig heeft. Daarom ben ik ook bezig met het oprichten van een fonds wat bedrijvigheid die daarop gericht is moet gaan steunen.
‘Op gegeven moment was ik daar zo druk mee, dan ik na vier jaar ben gestopt met mijn studie’
BIJ TECHNIEK GAAT HET UITEINDELIJK OM HET INVULLEN VAN WENSEN VAN ECHTE MENSEN. Het gaat mij niet om de problemen oplossen van venture capitalists , die, met hagel schietend, op zoek zijn naar die ene Facebook. Mainstream interesseert mij nooit. Ik probeer altijd, heel lean and mean , een probleem op te lossen van één persoon. Mijn geheim is dat je precies dat probleem weet te benoemen en te tackelen. Vaak ben je dan te vroeg. Dan gaat het om een lange adem hebben en er zijn als het bedrijf ‘in de timing komt’. Vaak moet je blij zijn als je een bedrijf ook gewoon kunt liquideren of in de kast zetten. Kill your darlings. Het is dan niet eens een slecht idee, maar de timing is net niet goed. Ook te vroeg is niet op tijd. Facebook heeft als filosofie the site is always broken . Je bent altijd bezig met aanwezige data innovaties te doen, altijd bezig met iets te fixen. Toen wij in 2004 Mobypicture startten, een manier om via je mobiel foto’s te uploaden naar het web, waren we te vroeg. Toen zijn we ermee gestopt, ik heb mijn partner uitgekocht en heb het systeem in de koelkast gezet. En het mooie was dat het in 2007 ineens weer relevant was. Er was flatfee internet, er waren camera’s in mobiele telefoons en er was iPhone die makkelijk in gebruik was. We waren de eerste in de wereld waarmee je foto’s op Twitter kon zetten. Nu doen we het ook voor Facebook, Flickr en Youtube. Mobypicture is daarmee de makkelijkste manier om je avonturen met je vrienden op al je sociale sites te delen. Het hele bedrijf werkt vanaf een rijnaak in de Amstel, en met een paar mensen handlen we de bijna twee miljoen gebruikers, meer dan een miljard views en vijf tot tienduizend nieuwe! gebruikers per dag. Nu nog internationaal…
‘Ik heb er nooit spijt gehad dat ik mijn studie niet heb afgemaakt’
JE KANS GRIJPEN KUN JE GELUK NOEMEN, maar het gaat meer om erbij zijn, zoals een voetballer daar moet zijn om dat laatste tikkie te geven. Heel vaak is het zo dat je ’s avonds nog even je neus laat zien en dat je daar dan net die ontmoeting hebt. In 2010 ben ik wel tien keer in Amerika geweest. Als je dat niet doet dan heb je die toevallige ontmoeting niet. Ook in techniek gaat het toch steeds om mensen en niet om abstracte techniek. In de internet industrie ben je altijd bezig problemen op een nieuwe manier op te lossen vanuit een ander denkkader. Dat moet je dus uitleggen en opnieuw uitleggen. Van mens tot mens. Het is dus bijvoorbeeld niet een verbeterde – zeg – tram, maar een andere manier van vervoeren. Het probleem zit ‘m eigenlijk altijd bij de bedrijven en medewerkers van klanten die problemen op een traditionele manier oplossen en je voortdurend tegenwerken. Techniek is mooi, maar bij mij gaat het uiteindelijk om wat mensen ermee doen.
